Vorig jaar overleed de vader van Mieke (53). Hij heeft haar formeel niet onterfd, maar door specifieke bepalingen in zijn testament komt het daar volgens haar vrijwel op neer. Tegen het Algemeen Dagblad vertelt Mieke hoe het zit. Toen de vader van Mieke zijn laatste adem uitblies, had ze hem al acht jaar lang niet meer gezien en ook niet gesproken. Ze had ook met haar moeder, broer en zussen toen geen contact.
De breuk met haar familie ontstond 30 jaar geleden. Destijds begon Mieke een relatie met Johan en daar was haar vader het niet mee eens.
Acht jaar geleden besloot ze het contact te verbreken. Dat gebeurde in een periode waarin Johan ernstig ziek was en het onzeker was of hij zou herstellen. Zelfs in die moeilijke tijd bleef betrokkenheid vanuit haar familie uit.
Testament
Miekes moeder leeft nog en dus gaat het het vermogen van haar vader eerst naar haar. Pas daarna is het zo dat de bepalingen uit het testament in werking treden.
In november vorig jaar kreeg Mieke inzage in, zoals ze het zelf noemt, een 'complex document'. Hierin is aangegeven dat ze wel erfgename is, maar onder strike voorwaarden.
Zo is er sprake van een zogeheten tweetrapsmaking: na haar overlijden gaat wat er van haar erfdeel over is naar haar neefjes en nichtjes. Daarnaast bevat het testament een opvallende bepaling over uitgaven.
Bij een besteding van bijvoorbeeld 10.000 euro mag zij slechts 5000 euro uit de erfenis gebruiken; de andere helft moet zij uit eigen middelen betalen.
Ook moet zij volgens het testament elke uitgave nauwkeurig verantwoorden, mag zij niets nalaten aan haar echtgenoot Johan en geldt dat wanneer zij bezwaar maakt tegen het testament, dit leidt direct tot onterving.
Mieke schat haar erfdeel op ongeveer 25.000 euro. Ze besloten om zich niet aan deze voorwaarden te conformeren.
Ze heeft bezwaar aangetekend tegen het testament en kiest ervoor genoegen te nemen met de helft van het bedrag waarop zij oorspronkelijk recht zou hebben gehad.
Pijnlijk
Desondanks ervaart Mieke het testament als een diepe persoonlijke afwijzing. Het document dateert uit 2022. Dat haar vader zelfs na zijn dood afstand blijft nemen van Johan, vindt zij pijnlijk.
Zijn naam ontbrak op de rouwkaart. Van de vier kinderen is zij de enige voor wie een tweetrapsmaking is opgenomen. Ze vermoedt dat haar moeder een vergelijkbare regeling heeft getroffen.
Ook de uitleg van de notaris over het testament zorgde voor verwarring. Lange tijd verkeerde ze in de veronderstelling dat de tweetrapsmaking betekende dat het geërfde bedrag na haar overlijden moest worden aangevuld met haar eigen vermogen, waardoor zij feitelijk slechts als doorgeefluik zou fungeren.
Later begreep ze dat de passage ‘worden de vorderingen van de kinderen weer aangevuld tot het oorspronkelijke nominale bedrag’ betrekking heeft op de volgorde van uitbetaling. Eerst worden de vorderingen van haar broer en zussen voldaan; pas daarna komt een eventueel restant toe aan de neefjes en nichtjes.
Door toelichting van dezelfde notaris dacht Mieke aanvankelijk zelfs dat zij geen recht zou hebben op haar legitieme portie. Omdat zij vrijwillig afstand zou doen van de erfenis, zou de waarde daarvan in mindering worden gebracht op haar legitieme aanspraak.
Uiteindelijk bleek dat dit alleen geldt wanneer iemand de erfenis formeel verwerpt. Dat heeft zij niet gedaan; zij heeft uitsluitend bezwaar gemaakt tegen de inhoud van het testament.
Samen met Johan heeft Mieke haar eigen nalatenschap heel anders geregeld. Geen uitgebreid testament vol voorwaarden, maar een beknopt document van één pagina.
Hun kinderen staan financieel op eigen benen, waardoor zij hebben besloten hun erfenis na te laten aan Hulphond Nederland.