Sjoerd Mossou (48) verlaat het WK voetbal in de Verenigde Staten en vliegt met spoed terug naar ons land. De voetbaljournalist laat weten dat dit vanwege tragische privéomstandigheden is.
Op dit moment verblijft Mossou, al jarenlang werkzaam voor het Algemeen Dagblad en ook regelmatig op televisie te zien, nog in de Verenigde Staten.
Dit omdat Nederland vanavond haar eerste WK-duel speelt tegen Japan. Sjoerd Mossou zou namens het Algemeen Dagblad verslag doen van het toernooi, maar vliegt zo snel mogelijk terug naar huis nadat hij een heftig telefoontje heeft gekregen.
(Tekst gaat verder onder de tweet)
In zijn column schrijft Mossou dat zijn vliegtuig 'over een paar uur vertrekt'. De reden hiervan heeft alles te maken met de gezondheid van zijn vader.
Vader op sterven
De vader van Sjoerd Mossou ligt namelijk op sterven. ''Mijn vader heeft niet lang meer te leven'', aldus de verslaggever.
''Vorige week had hij me nog op het hart gedrukt dat ik gewoon naar het WK moest gaan, dat hij op me zou wachten, dat we na de zomer nog een keer lekker samen naar NAC konden.''
Hij vervolgt: ''De tumor in zijn hoofd denkt daar anders over. De laatste dagen ging hij zo snel achteruit, dat er geen keuze meer was.''
''Over een paar uur vertrekt mijn vliegtuig naar huis, dit stukje tik ik met uitzicht op twee ingepakte koffers in Kansas City. De weinige tijd die we samen nog hebben, is oneindig veel meer waard dan dit godvergeten WK.''
Lieve man
In zijn column schrijft Mossou ook over de hechte band met zijn vader. ''Mijn vader is een ongelooflijk lieve man. De eerste, zeldzame keer dat ik hem ooit boos zag, was toevallig in een voetbalstadion.''
''We liepen samen naar buiten over het oude NAC-terrein aan de
Beatrixstraat, toen een politieman te paard opeens wild door de menigte
heen stormde. Ik was elf en greep mijn vaders hand vast om niet op de
grond te vallen.''
''Hé! Vuile hufter! Doe normaal! Er lopen hier
kinderen!'', riep pa, normaal de rust zelve, en gromde daarna nog iets
onverstaanbaars.''
''Niet veel later liepen we samen zwijgend de poort uit:
eerst rechtsaf, daarna links, dwars door de wijk Boeimeer en daar het
bruggetje over. Toen we al bijna thuis waren, zat zijn hand nog steeds
stevig om mijn schouder geklemd.''
''Mijn vader is ongelooflijk
zorgzaam. Zijn grote handen krulden jaren
later nog talloze keren om de mini-schouders van mijn kinderen, iedere
keer als ze het waagden om iets te dicht bij de stoeprand te lopen.''
''Nu
is het onze beurt om zijn schouder vast te houden. Ik kan niet wachten
om straks samen te praten, samen te zwijgen, samen voetbal te kijken,
nog eventjes samen te zijn.''
''De wereld draait
door en dat is prima. Geniet de komende weken van deze vloedgolf aan
voetbal, schreeuw Oranje naar voren, verlies uzelf in deze megalomane
viering van de bijzaak. Zelf ga ik nu eerst naar pa, de grote
vriendelijke reus, de man die me leerde hoeveel liefde waard is.''
