Sven Roes is weer herenigd met zijn familie. De shorttracker was sinds 27 juni vermist, maar vertelt nu social media wat er echt is gebeurd. De sporter zat er mentaal helemaal doorheen, besloot om te vluchten en kampte met suïcidale gedachten. Gevlucht
Op 27 juni kwam het bericht naar buiten dat Roes als
vermist was opgegeven. Dat leidde meteen tot grote zorgen. Op social media verklaart hij nu wat daarachter is schuilgegaan.
''De afgelopen maanden, misschien zelfs jaren, heb ik gedaan alsof alles goed met mij ging'', zo start hij zijn bericht.
''Na alle operaties, blessures en het missen van de Olympische Spelen, terwijl ik het seizoen daarvoor nog tweede werd op het EK, bleef ik hopen dat het ooit weer goed zou komen.''
Ondanks de pijn in zijn lichaam besloot hij door te gaan, in de hoop zijn grote droom waar te maken: olympisch goud.
''Juist daarom was het zo moeilijk te accepteren dat mijn lichaam me steeds verder in de steek liet.''
''De Sven die ik altijd was, raakte ik kwijt. Mijn familie voelde dat er iets niet klopte en vroeg regelmatig hoe het met me ging. Maar ik kon niet eerlijk zijn.''
Sven trok het niet meer en zag nog maar één uitweg: vluchten van alles en iedereen. Maar daar kreeg hij al snel spijt van. ''Ik zocht weer contact met mijn familie, omdat ik ontzettend veel van ze houd.''
''Mijn familie gaf helemaal niet om prestaties of medailles. Ze wilde mij gewoon terug. Dat besef brak me.''
Suïcidale gedachten
Roes had naar eigen zeggen ook gedachten om een einde aan zijn leven te maken. ''Mijn strijd gaat dieper dan alleen een sportcarrière die anders is gelopen dan ik had gehoopt.''
''Er waren momenten waarop ik dacht dat ik niet meer verder wilde leven. Niet omdat ik niet van het leven hield, maar omdat ik niet meer kon leven met het gevoel dat ik had gefaald en iedereen had teleurgesteld.''
Hulp
De shorttracker schrijft dat hij professionele hulp gaat zoeken, maar geef ook aan dat misschien wel het moeilijkste te vinden om toe te geven.
''Ik heb altijd gedacht dat ik alles alleen moest kunnen oplossen. Dat ik sterk moest zijn. Maar echte kracht zit ook in eerlijk durven zijn en hulp durven accepteren.''
''Ik schaam me diep voor wat er is gebeurd en voor de pijn die ik mijn familie heb aangedaan. Dat gevoel draag ik elke dag met me mee. Maar ik wil eraan werken om weer de persoon te worden die ik ooit was.''
''Ik deel dit verhaal niet om medelijden te krijgen. Ik deel dit omdat ik niet langer wil doen alsof alles goed gaat. Vanaf nu wil ik eerlijk zijn. Dat is de eerste stap op weg naar herstel.''
